Planowana budowa serii 80 motoszybowców nie została zrealizowana ze względu na zmianę kierunku rozwoju polskiego lotnictwa oraz wskutek zahamowania prac nad rodzimymi konstrukcjami na polecenie ZSRR, mimo że próby państwowe Pegaz ukończył z bardzo dobrą oceną. Po nadaniu znaków rejestracyjnych SP-590 Pegaz został przekazany do eksploatacji w Aeroklubie Warszawskim, gdzie wylatał około 100 godzin pilotowany przez wielu pilotów szybowcowych. Od 12 sierpnia 1964 roku znajduje się w zbiorach Muzeum Lotnictwa Polskiego w Krakowie.
Właściwości lotne Pegaz podczas prób i eksploatacji okazał się bardzo bezpieczny i łatwy w pilotażu. Przy puszczonych sterach jest stateczny we wszystkich osiach. Po przeciągnięciu i puszczeniu drążka, przy pracującym silniku, wykonywał około czterech malejących zmian prędkości przechodząc do ustalonego wznoszenia 1,5 m/s z prędkością po torze 90 km/h. Również po puszczeniu drążka przy przeciągnięciu z silnikiem zdławionym, po 2–3 zmianach amplitudy prędkości przechodził do ustalonego lotu ślizgowego z prędkością 110 km/h i prędkością opadania 2 m/s. Przeciągnięty z puszczonym sterem kierunku nie wykazywał skłonności do korkociągu. Pegaz w korkociąg wchodził niechętnie. Prędkość wprowadzenia w korkociąg to 55 km/h, utrata wysokości przy jednej zwitce to ok. 75 m. Prędkość przy wyprowadzeniu – 130 km/h.