Reguła Homolki W 1958 roku, kilka lat po publikacji interlingwy, w czasopiśmie Cosmoglotta nr 203 opublikowano artykuł pt. Problem reguły de Wahla (Li problema del regul de Wahl) w którym zaprezentowano modyfikację reguły de Wahla autora kryjącego się pod pseudonimem Interlinguisticus. Zdaniem Andreasa Künzlia, autora książki Universalaj lingvoj en Svislando był to pseudonim Hansa Homolki, austriackiego okcydentalisty. W artykule Homolka zaproponował zbiór reguł pozyskiwania drugiego rdzenia czasownika, które w dużym stopniu przybliżały occidental do interlingwy. Zaproponowana reguła była bardzo skomplikowana. Składała się z 7 części (punkty od a do g) opisujących wiele z poszczególnych typów oboczności występujących w interlingwie wraz z wyjątkami.
Zgodnie z regułą Homolki:
a) Jeżeli po usunięciu -er lub -r rdzeń kończy się na samogłoskę, to dodajemy t.
b) Jeżeli kończy się na c lub g, to zmieniamy je na ct.
c) Jeżeli rdzeń kończy się na d lub r to zmieniamy go na s.
d) Czwarta reguła opisywała zmiany rdzenia w paru przypadkach w których kończył się na m lub n:
primer - > press, sumer, imer, contemner -> sumpt, empt, contempt, tener, venir -> tent, vent, poner -> posit.
e) Piąta reguła opisywała przypadki w których rdzeń się kończy na v lub rb: