Konsekwencją tego rozumowania było uznanie rzeki Don za granicę Europy z Azją, gdyż jest ona największą rzeką uchodzącą do Morza Azowskiego.
Rzymski geograf z I w. n.e. Pomponiusz Mela uznał za granicę rzekę Wisłę, gdyż tereny położone na wschód od niej były już nieznane ówczesnej geografii. mały|300x300px|Obszar świata znany w starożytności. Widoczny podział na Sarmację Europejską i Sarmację Azjatycką. W świadomości europejskiej do czasów Oświecenia dorzecze Wołgi traktowano jako znajdujące się już w Azji, np. w Tractatus de duabus Sarmatiis Macieja Miechowity (1517) obszar Eurazji nazywany wówczas Sarmacją podzielono na wzdłuż Donu na Sarmację Europejską i na Sarmację Azjatycką. W historiografii europejskiej, istniejąca poza wzgórzami Wałdaju trzecia część Rusi, w której powstało Wielkie Księstwo Moskiewskie (później kolejno pn. Carstwo Moskiewskie i Cesarstwo Rosyjskie), umieszczano w Sarmacji Azjatyckiej. Później ten pogląd utrwalał się poprzez trwającą ok. 250 lat zależność od Mongołów, a następnie trwającą również ok.