250 lat izolację suwerennej już Rusi Moskiewskiej od spraw europejskich.

Wielkie nabytki terytorialne, zdobywane w XVIII wieku przez Rosję w Europie kosztem Szwecji, Rzeczypospolitej oraz Turcji i związane z tym zaangażowanie się Rosji w sprawy europejskie wiązało się z planowym, odgórnym upodabnianiem Rosji do krajów europejskich. Konsekwencją uznania się przez Rosję za państwo europejskie była konieczność zdefiniowania nowej granicy między Europą i Azją. Autorem koncepcji ustanawiającej granicę wzdłuż grzbietów Uralu był Wasilij Tatiszczew, autor historyczno-geograficznej encyklopedii Rosji (1793 r.), który chciał w ten sposób włączyć do Europy kolebkę państwowości rosyjskiej, jaką było dorzecze Wołgi.

Jeszcze Wolter w 1752 r. stawiał Rosję poza obrębem Europy, którą definiował jako wspólnotę religijną i prawno-polityczną, i sugerował by uznać ziemie od Morza Bałtyckiego do granicy Chin za odrębną od niej część świata. Władze rosyjskie zwalczały ideę nieeuropejskości Rosji, m.in. Katarzyna II zadekretowała europejską tożsamość Rosjan. Kontynuacją koncepcji Woltera była koncepcja Heartlandu Halforda Mackindera (1904).