Białorzytka płowa (Oenanthe isabellina) – gatunek małego ptaka z rodziny muchołówkowatych (Muscicapidae).
Systematyka Gatunek ten po raz pierwszy zgodnie z zasadami nazewnictwa binominalnego opisał w 1829 roku Coenraad Jacob Temminck, nadając mu nazwę Saxicola isabellina. Jako miejsce typowe wskazał Nubię (północno-wschodnia Afryka). Obecnie gatunek zaliczany jest do rodzaju Oenanthe. Jest to gatunek monotypowy (nie wyróżnia się podgatunków).
Zasięg występowania Wędrowny. Gniazduje w północno-wschodniej Grecji, we wschodnich Bałkanach, na Bliskim Wschodzie oraz na południowej i wschodniej Ukrainie i dalej na wschód po Zabajkale, środkową Mongolię i północno-centralne Chiny. Zimuje na obszarze od zachodniej Afryki do południowej Azji. Rzadko można go spotkać w Europie Zachodniej.
Do Polski sporadycznie zalatuje – do końca 2021 roku odnotowano 6 stwierdzeń. Pierwsze stwierdzenie miało miejsce w maju 1986 pod Jastarnią, drugie w 1997 nad Jeziorem Żywieckim nieopodal Bielska-Białej. Po raz trzeci widziano ją we Wrocance pod Krosnem 2 maja 2016.
Morfologia Długość ciała 16–17 cm, masa ciała 21–39 g. Białorzytki płowe są nieco większe od białorzytki zwyczajnej (O. oenanthe) i przypominają samice tego gatunku. Nie występuje wyraźny dymorfizm płciowy. Brew styka się w okolicy nasady dzioba.