Władze miejskie zobowiązane zostały do przedstawienia, po porozumieniu z przewodniczącymi rad żydowskich, planów miejscowych z proponowanymi granicami. Termin ich wytyczenia wyznaczono na 1 sierpnia. Judenrat wystosował 23 lipca skierowany do Rupprechta memoriał, w którym podważano plany okupacyjnej administracji, zwracając uwagę m.in. na niewielką kubaturę budynków w całym mieście oraz luźną zabudowę na jego peryferiach. Podkreślano także, że „ludność żydowska [...] zamieszkuje przeważnie rynek i przyległe ulice, gdzie obok Żydów mieszają również i chrześcijanie”. W ocenie Judenratu dzielnica żydowska musiałaby objąć znaczną część miasta, sięgając aż do jego centrum. „Ghetto więc, utworzone na mniejszej przestrzeni mieszkalnej niż Żydzi obecnie zajmują stałoby się siedliskiem chorób i epidemii, które zagrażałyby również i ludności chrześcijańskiej. Własność nieruchoma w Piasecznie należy w 89,3% do chrześcijan (431 nieruchomości chrześcijańskich, 52 nieruchomości żydowskich) [...]”. Trzy dni później burmistrz Karol Roschildt, z uwagi na zarządzenie Rupprechta z 11 lipca ws. zakazu osiedlania się Żydów w powiecie warszawskim bez zezwolenia, wystosował do rady żydowskiej pismo z zakazem gromadzenia się Żydów, którzy „spacerując całymi gromadami”, mieli wywoływać „niezadowolenie wojsk stacjonujących w Piasecznie”.