Posiedzenie „rady przybocznej w sprawie Getha dla żydów” odbyło się 25 lipca. Według informacji przekazanych przez burmistrza w związku z planami utworzenia osobnej dzielnicy, w październiku w mieście przebywało 2833 Żydów i 671 członków ich rodzin.
Według początkowych założeń getto miało zostać utworzone w rejonie ulic Gruzowej, Kauna, Kilińskiego, Sierakowskiego, Wąskiej, Żabiej, Staszica, Wschodniej i Niecałej. Ostatecznie wytyczono je w rejonie ul. Świętojańskiej, Jerozolimskiej, Topolowej, Czajewicza i Krótkiej położonych w południowej części miasta z drewnianą zabudową letniskową. W piśmie z 29 października 1940 Rupprecht pisał: „Napływa do mnie istna fala podań ze strony żydowskiej i polskiej odnośnie zmiany ustalonych granic dzielnicy żydowskiej. W związku z tym zaznaczam, że raz zapadła decyzja dotycząca żydowskich dzielnic w poszczególnych miastach i gminach jest ostateczną i nie będzie więcej zmieniona”. Przesiedlenie nastąpiło w listopadzie i dotknęło również dziewiętnastu Żydów ze wsi Nowa Iwiczna. Datowany na 11 listopada 1940 r. projekt przebudowy budynku między ul. Topolową a Czajewicza na łaźnię i izolatorium zawiera jedyny znany z akt miejskich plan przedstawiający granice getta, powstały w czasie jego istnienia. Przygotowany został przez architekta miejskiego Zygmunta Kochmana.