Cerkiew jest ośrodkiem kultu świętego mnicha-wyznawcy Leoncjusza, kanonizowanego w 1999 przez Rosyjski Kościół Prawosławny, urodzonego w Tarnogrodzie. Szczególną czcią jest w niej otaczana również Tarnogrodzka Ikona Matki Bożej.
Świątynia mieści się w centralnej części miejscowości (Śródmieście), na zachód od rynku, przy ulicy Cerkiewnej, na wzniesieniu, przy drodze prowadzącej do Bukowiny.
Historia Pierwsze cerkwie w Tarnogrodzie Pierwsza cerkiew w Tarnogrodzie powstała w latach 1567–1569. W akcie lokacyjnym miejscowości z 1567 zawarta została wzmianka o uposażeniu prawosławnej świątyni, podobnie zresztą jak kościoła katolickiego, który został zbudowany w tym samym czasie. Dla parafii prawosławnej król Zygmunt II August, wystawiając akt lokacyjny, przeznaczył pół łanu. Pierwsza pisemna wzmianka o czynnej świątyni pochodzi z 1591.
Cerkiew prawdopodobnie spłonęła w 1645, gdy pożar zniszczył także świątynię katolicką. Według innego źródła pożar cerkwi miał miejsce przed wymienioną datą, zaś w 1645 miało miejsce odnowienie obiektu. Jeszcze inni badacze twierdzą, że świątynia została zniszczona w czasie najazdu tatarskiego w latach 1622–1623 i odbudowana dwadzieścia lat później.