27 września 1937 cerkiew w Tarnogrodzie wizytował biskup lubelski Sawa. Jako jedna z nielicznych prawosławnych placówek duszpasterskich na Lubelszczyźnie świątynia pozostała czynna po 1946 tj. po wysiedleniu ludności ukraińskiej wyznania prawosławnego do ZSRR oraz w ramach Akcji „Wisła”. Liczbę wiernych w parafii tarnogrodzkiej szacowano wówczas na 340 osób. Według innego źródła w Tarnogrodzie pozostało tylko stu prawosławnych. Świątynia została oddana do użytku liturgicznego mimo starań Starostwa Powiatowego w Biłgoraju, które pragnęło zaadaptować budynek na szkołę powszechną, jak również mimo faktu, że władze Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego były gotowe z niej zrezygnowaćW 1945 biskup chełmski Tymoteusz zadeklarował, że PAKP pragnie zachować jedynie parafie w Lublinie, Chełmie, Terespolu, Włodawie, Białej Podlaskiej, Hrubieszowie oraz monaster św. Onufrego w Jabłecznej. Miały one służyć prawosławnym Polakom. W ten sposób, być może pod naciskiem władz, Kościół prawosławny zgadzał się na prowadzone wywózki ludności ukraińskiej, w przeważającej większości należącej do tegoż Kościoła. Por. .