W początkowym okresie działalności WOP na Wybrzeżu Gdańskim stosowano elementy służby granicznej takie jak: patrole zwykłe, patrole lotne, podsłuchy i zasadzki. Także w portach Gdańska i Gdyni służbę graniczną organizowano na zasadach służby wartowniczej. Skład takiej warty wykonywał swoje zadania w ciągu 24 godzin przez wysyłanie patroli na określone odcinki i nabrzeża portowe.
Bardzo uproszczone sposoby ochrony granicy stosowano również w PPK. Ograniczały się one do kontroli dokumentów środków lokomocji i osób przekraczających granicę. W tym czasie nie dokonywano przeszukiwań pojazdów. Również statki podczas postoju w portach nie były zabezpieczane przez elementy służby WOP. Nadzór nad ruchem rybackim na wybrzeżu ograniczał się do sprawdzania u rybaków dokumentów w postaci zaświadczeń wystawianych przez władze administracyjne. Czynności te wykonywali żołnierze ze strażnic WOP.
W połowie 1946 w ochronie granicy morskiej zaczęto wykorzystywać nowe sposoby jej zabezpieczenia. Wprowadzono takie rodzaje służby jak obserwacje wystawiane na latarniach morskich (Rozewie, Jastarnia, Hel, Krynica Morska). Do tego celu wykorzystywano też poniemieckie wieże obserwacyjne i inne wysokie budowle znajdujące się w pobliżu linii brzegowej.
W 1946, w 4.