mały|240x240px|Herb Rzeczypospolitej z okresu panowania dynastii Jagiellonów. Mianem rodu książęcego określamy potomków niekoronowanego władcy państwa (np. wielkiego księcia) lub jego części (np. udzielnego księcia), potomków rodziny panującej lub członków rodu arystokratycznego, któremu tytuł został nadany.
Tytuł książęcy w Koronie Królestwa Polskiego, początkowo przysługiwał jedynie rodzinom panującym (sekcja: Potomkowie dynastii królewskich) lub był przywiązany do władców niezależnych, na tej podstawie właśnie używała go rodzina Gryfitów, która uzurpacyjnie zajęła Pomorze (sekcja: Potomkowie władców pomorskich). Z powodu tak silnego znaczenia tytułu książęcego, żadna z rodzin pochodzących rdzennie z Korony Królestwa Polskiego nie śmiała go przybierać. Dopiero rodzina Lubomirskich pozyskała go u cesarzy niemieckich, a w ich ślady poszli również Koniecpolscy, Jabłonowscy, Sułkowscy itd., choć już wcześniej wielkolitewskie rodziny szlacheckie przyjmowały zagraniczne nadania książęce, np. Radziwiłłowie (sekcja: Potomkowie książąt z nadania władców obcych).