nic nie brakuje księżycowi w pełni”
Michinaga wycofał się z polityki i został mnichem buddyjskim w 1019 roku. Jego życie stało się w znacznej mierze treścią Eiga monogatari (Opowieści o rozkwicie), historii rodu Fujiwara w latach 850–1092.
Dominacja klanu Fujiwara była niejednokrotnie poddawana atakom. Jedną z pierwszych prób odzyskania władzy podjął były cesarz Uda. Wykorzystał w tym celu uczonego, pisarza i poetę Michizane Sugawarę (845–903), osobę z zewnątrz, którą wypromował na wysokie stanowisko ministra prawej strony. Jednakże w 901 roku Fujiwarowie oskarżyli go o zdradę, w wyniku czego został wygnany do delegatury rządu w Dazaifu jako zarządca biura.
Inną próbę podjął cesarz Shirakawa, abdykując w 1087 roku i pozwalając swemu synowi, Horikawie panować pod jego nadzorem „z klasztoru” ponad 30 lat. Od tego czasu cesarze tworzyli własną biurokrację władzy podobną do tej klanu Fujiwara. Ta strategia „emerytowanych” cesarzy sprawiała, że rządzenie stało się znane właśnie jako „rząd klauzurowy” (insei), ponieważ cesarz zwykle pozostawał za zamkniętymi drzwiami w klasztorze.