thumb|Posiadłości Luksemburgów na terenie Rzeszy (a zatem bez Węgier) w XIV w. (kolor fioletowy) thumb|Terytorium Luksemburga w połowie XIV w Ci wielcy władcy skupiali się jednak przede wszystkim na swoich wielkich posiadłościach, położonych w Europie środkowej: Czechach, a następnie i Węgrzech. Niewielkie hrabstwo stopniowo było spychane na margines ich uwagi. Jan Luksemburski traktował je właściwie wyłącznie jako dostarczyciela gotówki i rekruta. W 1353 Karol Luksemburski oddał tytuł hrabiego Luksemburga swojemu młodszemu bratu Wacławowi I, nie posiadającemu innych tronów. Ten podczas swojego długiego panowania znacznie powiększył obszar Luksemburga, przyjął tytuł książęcy (od 1354), a także dzięki małżeństwu objął władzę nad Brabancją, Limburgią i Antwerpią. Zmarł bezpotomnie w 1383 i przekazał Luksemburg swojemu bratankowi, cesarzowi Wacławowi IV. Data ta oznacza początek trwającego niemal sto lat okresu przechodzenia Luksemburga z rąk do rąk.