Konieczne stało się stworzenie nowego pojęcia na określenie gęsto zabudowanych obszarów bez względu na obowiązujące wtedy granice administracyjne. W 1900 po raz pierwszy przedstawiono dane o „miejscowościach podobnych do köping” (köpingsliknande samhällen). W l. 1920–1945 mieszkańców tzw. tätortów administracyjnych (administrativ tätort), tj. miast, köping, köping municypalnych i miejscowości municypalnych, zaliczano do ludności tätortu. Samo pojęcie tätort, jako określenie obszaru zabudowanego, wprowadzono w celach statystycznych w 1930.
Od reformy administracyjnej z 1971 i wprowadzenia jednolitego typu gmin, posiadanie przez miasto praw miejskich, poza walorami prestiżowymi i historycznymi, straciło praktyczne znaczenie. Miejscowości posiadające prawa miejskie przed 1971 (podobnie jak i pozostałe miejscowości spełniające warunki definicji) klasyfikowane są jako tätorty. W praktyce jednak używa się dla nich określenia miasto (nie tätort), np. Stockholms stad, Solna stad.
Statistiska centralbyrån (SCB) i ustalanie granic tätortów SCB ustala granice tätortów i wylicza ich zaludnienie co 5 lat. Rezultaty z 2010 zostały opublikowane 16 czerwca 2011. SCB posługuje się, z pewnymi wyjątkami, wspólną, ustaloną w 1960, skandynawską definicją tätortu.