Latinik przyjął tę propozycję i równocześnie na wyraźne własne życzenie został mianowany Wojskowym Gubernatorem Warszawy. Podporządkowano mu również Dowództwo Okręgu Generalnego Warszawa i szefostwo Departamentu Spraw Morskich.
6 sierpnia 1920 roku Rada Obrony Państwa przyjęła rozporządzenie, zgodnie z którym na obszarach kraju zagrożonych wojną można było wprowadzić stan oblężenia i okresowo przekazać władzę wykonawczą gubernatorowi wojskowemu. Decyzjom gubernatora podporządkowane były wszystkie miejscowe władze wojskowe i cywilne, zarówno rządowe, jak i samorządowe
Zgodnie z rozporządzeniem Rady Obrony Państwa, gubernator posiadał szereg uprawnień uzasadnianych względami obrony, w tym: prawo do „wysiedlania ludności z miejsc zamieszkania”; prawo do „niszczenia i usuwania wszystkich rzeczy mogących utrudniać przeprowadzanie operacji wojskowych bądź ułatwiać zadanie nieprzyjacielowi”; prawo do „wydawania zarządzeń pozwalających kontrolować działalność stowarzyszeń i zgromadzeń”; prawo do „zawieszania działalności stowarzyszeń utrudniających pośrednio lub bezpośrednio działania wojskowe”; prawo do „kontrolowania, zamykania, sekwestru lub ustanowienia zarządu przymusowego w przedsiębiorstwach handlowych i przemysłowych”; prawo do „wydawania postanowień aprowizacyjnych dla wojska i ludności cywilnej”.