Tabulatura organowa niemiecka starsza Cechą wyróżniającą tabulaturę organową niemiecką starszą jest notowanie najwyższego głosu na liniaturze notacją menzuralną. Głosy niższe były notowane pod liniaturą za pomocą liter. Nad literami umieszczano poziome kreski oznaczające oktawy oraz kropki i kreski pionowe oznaczające wartości dźwięków. I tak trzy kropki oznaczały trójdzielną brevis (w transkrypcji cała nuta z kropką), dwie kropki dwudzielną brevis (cała nuta), jedna kropka semibrevis (półnuta), pionowa kreska minimę (ćwierćnuta), pionowa kreska z daszkiem semiminimę (ósemkę) itd. Istniały również symbole oznaczające zmiany chromatyczne dźwięków oraz ozdobników (tryli)zobacz faksymilę Buxheimer Orgelbuch nr 67 w: Musikgeschichte in Bildern. Band III: Musik des Mittelalters und der Renaissance / Lieferung 5, Lipsk 1973, s. 105. Do najcenniejszych zabytków tego rodzaju należą: tabulatura Wilkina (1432), Fundamentum organisandi Conrada Paumanna (1452), Buxheimer Orgelbuch (ok. 1460), tabulatura Arnolta Schlicka (1512) oraz w Polsce tabulatura klasztoru św. Ducha w Krakowie (ok.