Pierwsze lata życia spędza w sierocińcu, do którego często wraca, by odpocząć i podjąć decyzję o swoim dalszym losie. Gdy Candy ma sześć lat, Annie, jej najlepsza przyjaciółka z sierocińca, zostaje adoptowana. Bez przyjaciółki Candy biegnie z płaczem na Pony's Hill. Tam na krótko spotyka tajemniczego i bardzo przystojnego blondyna o błękitnych oczach i słodkim głosie, ubranego w kilt i grającego na dudach. Ten mówi jej, że jest piękniejsza, gdy się śmieje, niż gdy płacze. Candy jest oczarowana tym czarującym młodzieńcem i daje mu kwiat (żonkila) i nazywa go „Księciem Wzgórza”, ale młodzieniec nagle znika. Po zniknięciu Candy odnajduje odznakę, którą „Książę” zgubił, odchodząc. Staje się ona jej talizmanem szczęścia i dowodem na to, że „jej książę” nie był tylko snem.
Kiedy Candy kończy dwanaście lat, zostaje przygarnięta przez rodzinę Leaganów jako towarzyszka dla swojej córki Elizy. Leaganowie traktują ją źle i ostatecznie czynią ją służącą. Tam Candy poznaje trzech chłopców: Anthony'ego Browna, który przypomina „Księcia Wzgórza”, oraz braci Cornwell, dowcipnego Alistaira i ekscentrycznego Archibalda (Staira i Archiego). Wszyscy zakochują się w Candy i zostają przyjaciółmi. Candy czuje coś wyjątkowego do Anthony'ego, który jest jej „pierwszą miłością, niewinną miłością dzieciństwa”.