Relacje z Wielką Brytanią W 1757 roku ograniczył handel zagraniczny z Europą, zezwalając, by miał miejsce wyłącznie w jednym porcie, w Kantonie. Było to wbrew interesom Wielkiej Brytanii, która importowała z Chin herbatę i jedwab. W 1793 roku brytyjska misja zagraniczna pod przewodnictwem lorda Macartneya próbowała namówić cesarza na otwarcie większej ilości portów a także na zezwolenie na działalność misjonarzy chrześcijańskich. Pomimo tego, że przychody z tytułu cła stanowiły istotną część budżetu cesarz odmówił, ponieważ obawiał się, że zachodnie wpływy skłonią populacje cesarstwa do buntu.
Polityka wewnętrzna Qianlong lubił porównywać się do cesarza Taizonga i starał się dorównać swoim wielkim poprzednikom. Jego rządy doprowadziły jednak do osłabienia państwa. Pomimo sukcesów w polityce zagranicznej, polityka wewnętrzna władcy była nieudolna, doprowadzając do rozrostu korupcji i zapaści gospodarczej. Paradoksalnie za panowania Qianlonga rozpoczął się także kryzys chińskiej kultury, chociaż władca przykładał dużą wagę do mecenatu artystycznego.