Qianlong dużą wagę przykładał do literatury, sam także pisał poezje. Kazał gromadzić arcydzieła dawnej poezji i prozy i publikował je na koszt państwa. Z jego inicjatywy wydano monumentalne dzieło Sikuquanshu zongmutiyao, zawierające opis bibliograficzny najważniejszych dzieł z różnych dziedzin. Po jednym egzemplarzu dzieła kazał cesarz przekazać do bibliotek w Hangzhou, Yangzhou i Zhenjiang. Jak na ironię, również za panowania Qianlonga z powodu cenzury spalono ponad 13 tysięcy dzieł literackich. Qianlong rozpętał akcję niszczenia nieprawomyślnych dzieł literackich, m.in. zawierających pochwałę Mingów; najbardziej spektakularnym przejawem cenzury było stracenie prowincjonalnego uczonego Wang Xihou za opublikowanie słownika zawierającego zabronione znaki chińskiego pisma.
Schyłek rządów Qianlonga rozpoczął jednocześnie początek schyłku państwa chińskiego, które w połowie XIX wieku znalazło się w całkowitej ruinie.
W 1774 wybuchła krótkotrwała rebelia Wang Luna, inspirowana naukami sekty Białego Lotosu;