jej stłumienie zajęło władzy kilka miesięcy. Następne powstanie wybuchło w 1796 i tym razem trwało 10 lat, stłumiono je dopiero za panowania następcy Qianlonga.
Od 1775 główną rolę w państwie zaczął odgrywać cesarski faworyt, generał Heshen. W rękach Heshena znalazła się kontrola nad prowincjami i urzędnikami, którym cesarz nie poświęcał większej uwagi. Rządy Heshena doprowadziły do gigantycznej korupcji i rozrzutności, zaś on sam zgromadził olbrzymi majątek.
W okresie panowania Qianlonga zaczęła również podupadać, zarówno artystycznie jak i technicznie, chińska porcelana.
Abdykacja i śmierć 7 lutego 1796 Qianlong abdykował i przekazał rządy swojemu synowi Jiaqingowi. Jako oficjalny powód abdykacji podał cesarz niechęć do przewyższenia długością panowania podziwianego przez siebie cesarza Kangxi. Pomimo to faktycznie zachował duży wpływ na sprawy państwowe aż do swojej śmierci 7 lutego 1799. Jedną z pierwszych decyzji Jiaqinga po śmierci ojca było stracenie cesarskiego faworyta Heshena.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Cesarze dynastii Qing Kategoria:Książęta (wang) epoki Qing Kategoria:Władcy, którzy abdykowali Kategoria:Urodzeni w 1711 Kategoria:Zmarli w 1799 Kategoria:Chińscy kaligrafowie