Obaj po powrocie do kraju usługiwali jako nadzorcy podróżujący oraz pracowali w Domu Betel.
W listopadzie i grudniu 1949 roku aresztowano osoby głoszące na ulicach w Oslo sugerując, że nie posiadają odpowiedniego zaświadczenia wydanego przez władzę. Początkowo głosiciele byli po kilku godzinach wypuszczani. Kiedy zatrzymania zdaniem policji nie przyniosły rezultatu siedmioro głosicieli postawiono przed sądem i skazano na niewielkie grzywny lub trzy dni pozbawienia wolności. Ponieważ jednak chodziło o prawo do swobodnego wyrażania przekonań religijnych złożono odwołanie do Sądu Najwyższego. W tym czasie aresztowania się powtarzały, a grzywny były coraz wyższe. Jednak 17 czerwca 1950 roku Sąd Najwyższy uchylił wyrok wydany przez sąd miejski oraz uniewinnił głosicieli, przyznając im prawo do publicznego głoszenia i rozpowszechniania literatury na ulicach. Rok później w kraju przekroczono liczbę 2 tysięcy głosicieli.