Liczba wojowników wzrosła w ten sposób do około 450–500, zaś całość grupy (z kobietami, i dziećmi) do ok. 2000. Indianie obozowali w wielkim obozie złożonym z 327 tipi.
Odpowiedzią armii była mobilizacja i koncentracja trzech pułków: 1. Pułku Kawalerii, 21. Pułku Piechoty i 4. Artylerii. Zanim jednak wojsko przeszło do ofensywy spróbowano negocjacji. Córka przyjaznego wodza Pajutów, Sarah Winnemucca, została posłana do wrogiego obozu w celu nawiązania rozmów pokojowych. Jednak w obozie zastała ona jedynie masę gwałtownie pobudzonych wojowników, którzy nie mieli zamiaru myśleć o pokoju. Tak więc jej misja spełzła na niczym.
Bitwa pod Silver Creek
Pod komendą generała Olivera Howarda, armia ruszyła teraz w kierunku Steens Mountain. Indianie zmobilizowani pod wodzą wodza Egana ruszyli do Oregonu - na północny zachód przez pustynię w kierunku Silver Creek. Tam właśnie 23 czerwca zaskoczyły ich oddziały 1 Pułku Kawalerii (szwadrony A,F,G i L – ok. 250 żołnierzy) pod dowództwem kapitana Ruebena Bernarda. Na początku jednak uderzyli wrzeszczący jak opętani zwiadowcy (indiańscy i cywilni ochotnicy) Orlando Rubbinsa. Indianie w pierwszej chwili myśląc, że atakuje ich jakiś większy oddział rzucili się do ucieczki, jednak stwierdziwszy siłę zwiadowców ruszyli do kontrataku. Wódz Egan zaszarżował wprost na Rubbinsa.