Zmarł 23 lutego 1975 w Warszawie na zawał serca. Pięć dni później został pochowany w grobowcu rodzinnym na Cmentarzu Bródnowskim w Warszawie (kwatera 63B-3-6); na płycie nagrobnej umieszczono napis: „Leon Wójcikowski (1899–1975) Wielki Polski Artysta Baletu”.
Charakterystyka taneczna thumb|Wójcikowski i Nina Rajewska (1937) Historyk tańca Cyryl W. Beaumont scharakteryzował Wójcikowskiego słowami: „Był to niski, ciemnowłosy, mocno zbudowany młody człowiek o trudnych do opisania rysach twarzy. (…) Na scenie był pierwszorzędnym tancerzem chrakterystycznym, wydawał się dysponować niespożytą energią, tańczył z godną uwagi pasją, łatwością, swobodą i wyczuciem rytmu. (…) miał znakomitą pamięć ruchową i mógł (…) tańczyć prawie wszystkie role w każdym balecie ze znanego mu repertuaru. Jego wyczucie najbardziej nawet trudnego rytmu mogło być dostrzeżone tylko przez tych, którzy widzieli go w tańcu. (…) Niezależnie od tego, jak bardzo skomplikowany czy też ulotny był rytm danej sekwencji, zawsze oddawał szczegóły choreografii z niesamowitą dokładnościà i subtelnym wyczuciem stylu”. Tacjanna Wysocka w książce Dzieje baletu (1970) napisała o Wójcikowskim: „Był to świetny tancerz charakterystyczny o zacięciu groteskowym i komediowym. Miał również wybitne zdolności do tańców ludowych.