Departament zamieszkiwało wówczas ok. 200 tys. osób, w tym dość duży udział narodowości niepolskich (Prusacy oraz Żydzi).
Na czele departamentu bydgoskiego od początku 1808 r. stał prefekt Antoni Gliszczyński, który odznaczył się jako postać wybitna.
Podział na powiaty Departament dzielił się w latach 1807–1815 na 10 powiatów: powiat brzeski (Le district Brzesc) powiat bydgoski (Le district Bydgoszcz) powiat chełmiński (Le district Chełmno) powiat inowrocławski (Le district Inowroclaw) z siedzibą w Gnojnie, od 29 marca 1808 w Inowrocławiu powiat kamieński (Le district Kamien) z siedzibą w Łobżenicy, od 29 marca 1808 w Wyrzysku powiat kowalski (Le district Kowal) powiat michałowski (Le district Michalowo) z siedzibą w Michałowie, od 29 marca 1808 w Brodnicy powiat radziejowski (Le district Radziejow) powiat toruński (Le district Torun) powiat wałecki (Le district Walcz) z siedzibą w Strzelcach, od 29 marca 1808 w Pile
Siedziba
Urząd Prefektury Departamentu Bydgoskiego mieścił się w gmachu przy Starym Rynku wzniesionym w latach 1775–1778 dla władz Obwodu Nadnoteckiego.