W związku z zachorowaniem na serce, reumatyzm i żółtaczkę czynione były starania o jego przedterminowe zwolnienie. Więzienie opuścił w kwietniu 1956, powracając na urząd rektora kieleckiego seminarium.
3 czerwca 1957 papież Pius XII mianował go biskupem pomocniczym diecezji kieleckiej ze stolicą tytularną Medeli. Święcenia biskupie otrzymał 11 lutego 1958 w Kielcach wraz z Janem Jaroszewiczem. Głównym konsekratorem był biskup diecezjalny kielecki Czesław Kaczmarek, któremu towarzyszyli Michał Klepacz, biskup diecezjalny łódzki, i Piotr Kałwa, biskup diecezjalny lubelski. Jako zawołanie biskupie przyjął słowa Pokuta i modlitwa, będącymi wskazaniami objawień Maryjnych w Lourdes.
W dniu konsekracji był wyraźnie osłabiony. Mimo to następnego dnia udał się do Częstochowy, aby przed obrazem Matki Boskiej Częstochowskiej odprawić dziękczynną mszę świętą. Zmarł w trakcie nabożeństwa podczas odmawiania spowiedzi powszechnej. 15 lutego 1958 został pochowany w grobowcu kapituły kieleckiej na cmentarzu Starym w Kielcach.
Przypisy
Linki zewnętrzne