Następnie, przez Austrię, Czechosłowację i Polskę udali się do Szwecji. W 1927 Göring powrócił sam do Niemiec i podjął aktywną działalność polityczną. Przed wyborami do Reichstagu, w którym był czołowym kandydatem NSDAP na deputowanego, w maju 1928 sprowadził żonę do Berlina.

Carin była osobą słabego zdrowia – chorowała m.in. na dusznicę bolesną (angina pectoris), astmę oskrzelową i chorobę reumatyczną, często też zapadała na infekcje dróg oddechowych. Jej stan po powrocie do Niemiec systematycznie się pogarszał. Podczas gdy Göring jako partyjny mówca nieustannie był w drodze, jego żona przebywała w sanatoriach, jak na przykład w Kreuth w Bawarii, gdzie haftowała, projektowała ekstrawaganckie stroje dla Hermanna i dużo czytała. Hermina von Schönaich-Carolath, od 1922 druga żona ex-cesarza Wilhelma II w 1930 w Doorn w Holandii, poradziła chorej na gruźlicę Carin Göring, by udała się na leczenie do młodego śląskiego uzdrowiska – Polanicy-Zdroju. Tu odważny Georg Berlit, długoletni dyrektor uzdrowiska, zabronił spacerującej Carin noszenia odznaki partyjnej w parku zdrojowym uważając, że takie partyjne demonstracje zakłócają spokój uzdrowiska. thumb|Ołtarzyk poświęcony Carin w berlińskim mieszkaniu Göringa, 1931