Druga część Mimo niezachwianej wiary poety w postęp cywilizacji, druga część Legendy wieków pod wpływem dramatycznych wydarzeń wojny francusko-pruskiej i Komuny Paryskiej nabrała pesymistycznego wydźwięku, podkreślając kruchość dzieł ludzkich oraz małość człowieka wobec Boga i Wszechświata. Druga część „Legendy wieków” przywoływała wątek giganto- i tytanomachii, porównując mityczne zmagania herosów i ludzi ze współczesną walką z tyranią. Ukazując różne wątki tych zmagań, Hugo nawiązał również do dramatu „Cyd” – historii średniowiecznej Francji, szuanerii i rewolucji francuskiej. Dokonywał również personifikacji sił natury.
Trzecia część Ostatnia część Legendy wieków została opublikowana w czerwcu 1883 i składała się wyłącznie z utworów napisanych wcześniej, lecz niewłączonych do żadnego z tomów poetyckich. W rezultacie jest to najbardziej niespójna wewnętrznie część, składająca się głównie z wierszy wizyjnych, rozważań na tematy egzystencjalne i myśli dotyczących uniwersalnych cech człowieka.