Shinchi Kakushin był mistrzem szkoły rinzai. Jednak jego linia przekazu hōttō miała bardzo bliskie kontakty ze szkołą sōtō. Keizan Jōkin, założyciel Sōji-ji i twórca podstaw pod rozwój szkoły sōtō, studiował przez jakiś czas u Kakushina. Spadkobierca Kakushina - Kohō Kakumyo był uczniem Keizana i otrzymał od niego wskazania. Kakushin wywarł także wielki wpływ na Dōgena. Dlatego Wumenguan (jap. Mumonkan) był często czytany zarówno w szkole rinzai ale również i w szkole sōto. Popularność tego tekstu w Japonii przewyższyła jego popularność w Chinach.
W XVII wieku w Japonii doszło do dwóch incydentów w roku 1649 i 1653. W pierwszym incydencie doszło do wykluczenia ze szkoły sōtō mnichów, którzy podważyli doktrynę sōtō związaną z trzema głównymi klasztorami szkoły w rejonie Kantō. Pojawiła się heretycka doktryna, która podkopała nauki szkoły oraz pogwałciła system określający związki pomiędzy głównymi a filialnymi klasztorami, jak również reguły etykiety. W drugim incydencie usunięto ze szkoły sōtō mnichów z klasztorów Kasuisai, Sōji i Eihei. Wielu mnichów, zaczynając od Bannana Eishū (1591-1654), musiało opuścić szkołę. Jednym z tekstów, które spotkały się z krytyką był Mumonkan, gdyż Bannan Eishū był autorem komentarza do tej książki.