W momencie zetknięcia się obu Kościołów sprawa obchodzenia Wielkanocy nabrała kluczowego znaczenia, np. w roku 631 Kościół rzymski obchodził Wielkanoc 24 marca, zaś Kościół iroszkocki 21 kwietnia.
Chrystianizacja Szkocji thumb|250px|Klasztor na Ionie Kościół iryjski pierwotnie był lokalnym zjawiskiem ograniczonym do samej Irlandii. Jego dalszy rozwój poza wyspą rozpoczął się wraz z misją św. Kolumby.
W roku 563 Kolumba wraz z 12 towarzyszami (liczbę tę należy traktować symbolicznie) opuścił Irlandię i osiedlił się na wyspie Iona, gdzie założył klasztor. Kolumba szybko zdobył sobie poparcie władcy Dalriady, który wspierał jego misję chrystianizacyjną. Do swojej śmierci w 597 nawrócił północnych Piktów i założył w Szkocji kilkadziesiąt klasztorów.
Pojawienie się Kościoła rzymskiego thumb|250px|Trzy Kościoły na Wyspach Brytyjskich ok. 600 roku W roku śmierci Kolumba, w 597 do wybrzeży Kentu przybyła wysłana przez papieża Grzegorza I misja chrystianizacyjna na czele z biskupem Augustynem. W przeciągu roku Augustyn ochrzcił 10 000 Anglów. Rozpoczęła się w ten sposób chrystianizacja królestw anglosaskich w obrządku rzymskim. Już w pierwszych latach misji Augustyna miało dojść do spotkania z przedstawicielami Kościoła starobrytyjskiego.