Zgodnie z informacjami przekazanymi przez Bedę Czcigodnego Kościół starobrytyjski odmówił wyrzeczenia się swoich praktyk i przyłączenia się do misji chrystianizacyjnej wśród Anglosasów.
Chrystianizacja Northumbrii W 617 władca Deiry Edwin zjednoczył Northumbrię i pojął wkrótce za żonę córkę króla Kentu. Rozpoczęła się chrystianizacja Northumbrii. W 625 papież ustanowił dla tego kraju biskupstwo misyjne, zaś w 628 Edwin przyjął chrzest.
Edwin wysłał do papieża list z prośbą o przysłanie misjonarzy. Zanim jednak misja przybyła, doszło w kraju do katastrofy. 12 października 633 doszło do bitwy pod Hatfield Chase między armią northumbryjską a wojskami Gwynedd i Mercji. W bitwie poległ Edwin, zaś jego kraj rozpadł się o pogrążył w wojnie domowej.
Śmierć Edwina oznaczała jednoczesny koniec krótkiej historii chrześcijaństwa w tym kraju. Poszczególni władcy wrócili do pogaństwa, zaś misjonarze uciekli do Kentu.
Ponowna chrystianizacja Northumbrii oraz chrystianizacja Mercji i Essexu Na przełomie 635/636 Northumbria została zjednoczona przez Oswalda z Bernicji. W czasach panowania Edwina Oswald przebywał jako wygnaniec polityczny w Dalriadzie i tam przyjął chrześcijaństwo w obrządku iryjskim.