O wiele bardziej udanym okazał się pomysł przerobienia kadłubów wycofanych z użytku dział samobieżnych M7 Priest na transportery opancerzone „Kangur”. Dzięki nowatorskiej taktyce zmasowanego nocnego desantu piechoty na Kangurach Kanadyjczykom udało się szybko przełamać niemieckie linie obrony podczas pierwszej fazy Operacji Totalize.
W okresie 27 września - 8 listopada 1944 roku Simonds przejął w zastępstwie chorego na czerwonkę Crerara dowództwo nad całą 1 Armią Kanadyjską. Pod jego rozkazami Kanadyjczycy opanowali ujście Skaldy, co umożliwiło Aliantom korzystanie z portu w Antwerpii. Po zakończeniu rekonwalescencji Crerara powrócił do II Korpusu, którym kierował w kampanii holenderskiej oraz działaniach w północno-zachodnich Niemczech, aż do końca wojny.
Krytyka Nie był popularny wśród podwładnych mu kanadyjskich oficerów. Część z nich uważała go za nietolerancyjnego i chłodnego karierowicza. Generał Chris Vokes powiedział o nim, że „był najlepszym kanadyjskim generałem, ale jako dowódca nie był wart złamanego grosza”. Natomiast generał George Kitching obarczył go winą za niepowodzenia swojej 4 Kanadyjskiej Dywizji Pancernej podczas bitwy pod Falaise (został jeszcze w trakcie jej trwania odwołany przez Simondsa z dowodzenia).