Smith 2010, s. 70–72..
W 1951 HNP zmieniło nazwę na NP. W latach 50. NP wypracowała ideę homelands, nazywanych powszechnie bantustanami. Miały one gromadzić osoby inne niż białe, a wyniku rozwoju stać się niezależnymi państwami. Związek Południowej Afryki miał się stać państwem białych, gdzie czarni mogli pracować wyłącznie jako gastarbeiterzy. Osoby inne niż białe pozbawiono możliwości głosowania (1951), nakazano im posiadanie specjalnych przepustek (1952) i uczęszczanie do innych szkół (1953). Twórcami tej polityki byli trzej kolejni premierzy z ramienia NP – Daniel F. Malan, Johannes G. Strijdom oraz Hendrik F. Verwoerd. NP utrzymywał również pozycję najważniejszego uczestnika południowoafrykańskiej sceny politycznej. W 1951 r. wchłonęła ona Partię Afrykanerów.
NP dążyła również do uzyskania pełnej niepodległości od Wielkiej Brytanii. Podjęto w tym celu serię kroków. W 1950 Rada Królewska przestała być najwyższą instancją sądowniczą kraju, tę rolę przejął Sąd Najwyższy w Bloemfontein. W 1950 parlament krajowy stał się najwyższą instytucją legislacyjną. W 1957 r. flaga i hymn Związku Południowej Afryki stały jedynymi symbolami kraju.