Od 1901, gdy jego twórczość weszła w fazę stylistyki secesyjnej, powtarzają się wymienione już cechy – asymetria i dekoracyjny układ elementów architektury budynków. Po 1905 pojawiły się również cechy modernizmu, w którym do minimum zredukowana została sztukateria, a podstawowym środkiem dekoracyjnym stał się układ elementów architektonicznych składających się na fasadę.
Fritz Weidner cieszył się w uznaniem jako architekt z wizją. Ceniono walory estetyczne zaprojektowanych przez niego budynków. Słowa krytyki przysparzały mu jednak liczne uchybienia w zachowaniu wymogów nadzoru budowlanego, tzn. przekraczanie linii zabudowy, odstępstwa od projektu, prowadzenie robót wykończeniowych bez odbioru stanu surowego budynku itp. W 1910 policja budowlana wnioskowała nawet o pozbawienie go prawa wykonywania zawodu.