Czerski, A. Czekanowski, B. Dybowski, W. Sieroszewski), Australii (P. Strzelecki), Antarktydy (H. Arctowski, A. Dobrowolski).
Geografia polska w okresie międzywojennym Obok istniejących w okresie zaborów ośrodków i katedr geografii uniwersytetów w Krakowie i Lwowie, powstały nowe: na uniwersytetach w Warszawie (1918 r.), Poznaniu (1919 r.) oraz Wyższej Szkole Handlowej we Lwowie, Warszawie, Krakowie. Powstały także Polskie Towarzystwo Geograficzne (1918 r.), Towarzystwo Geograficzne we Lwowie (1926 r.) i Towarzystwo Geograficzne w Poznaniu (1928 r.); Zrzeszenie Polskich Nauczycieli Geografii (1922 r.). Organizacje te prowadziły ożywioną działalność wydawniczą, wydano 11 tomów Wielkiej geografii powszechnej, rozwój geografii był stały, ale nierównomierny we wszystkich działach. Na pierwszy plan wysuwały się badania geomorfologiczne (krakowska szkoła geomorfologiczna, L. Sawicki), po kongresie MUG w Warszawie w 1934 roku nastąpiło ożywienie kontaktów z zagranicą, podjęto badania lodowców i ich przedpola: na Kaukazie (1936 E. Rühle), na Grenlandii (1937 A. Jahn) i Spitsbergenie (1938 M. Klimaszewski, B. Halicki);