wolniej następował rozwój klimatologii (głównie E. Romer) i hydrografii. W dwudziestoleciu międzywojennym zaczęła się wyodrębniać geografia społeczno-ekonomiczna, już w latach 30. znana była krakowska szkoła geografii osadnictwa, zaludnienia i turyzmu. W 1936 roku powstało na UJ Podyplomowe Studium Turyzmu. Po uzgodnieniu sieci triangulacyjnej na terenach dawnych zaborów wykonano nowe zdjęcie topograficzne, a Wojskowy Instytut Geograficzny w latach 1919–1939 wydał jednolite mapy Polski w skalach 1:25 000, 1:100 000, 1:300 000, 1:500 000 oraz pierwsze arkusze mapy fotogrametrycznej. Zostały także opracowane 4 arkusze Międzynarodowej Mapy Świata oraz liczne atlasy, w tym Statystyczny Atlas Polski E. Romera. W latach 1918–1925 geografowie brali udział w pracach nad podziałem administracyjnym Polski.
Geografia polska w okresie II wojny światowej Okres II wojny światowej zapisał się tragicznie w dziejach polskiej geografii. Oznaczał likwidację wszystkich katedr geografii na wyższych uczelniach i innych placówek naukowych, a więc oficjalne zaprzestanie prowadzonych badań, publikacji prac, i kształcenia na poziomie wyższych uczelni. Studia geograficzne były jednak prowadzone w tajnych uniwersytetach w Krakowie i Warszawie.