Nazwa sobótka była również używana na Słowacji, co świadczy o szerszym zasięgu tego określenia w tradycji zachodniosłowiańskiej. W XVI wieku Jan Kochanowski napisał cykl dwunastu pieśni zatytułowany „Pieśń świętojańska o Sobótce”, który przyczynił się do zachowania i utrwalenia tego święta w chrześcijańskiej kulturze Polski. Fragment utworu brzmi:
Przez „Pieśń świętojańską o Sobótce” Kochanowski trwale wpisał ten zwyczaj, który miał źródło w przedchrześcijańskiej polskiej kulturze, w chrześcijańską tradycję kulturową Polski, przedstawiając go jako szlachetną i radosną formę obcowania z naturą. Umiejętnie włączył tę tradycję w chrześcijańską wizję świata, zamiast ukazywać ją jako przeciwstawną chrześcijaństwu, bezpośrednio powiązał sobótkę ze św. Janem już w tytule utworu. W miastach takich jak Warszawa i Kraków odbywały się wielowiekowe festiwale miejskie związane z tym świętem pod nazwą Wianki, wywodzącą się od tradycyjnych polskich wianków puszczanych na rzeki podczas obchodów nocy świętojańskiej. W czasach współczesnych popularność zyskało również określenie noc Kupały, jednak nazwa ta została zapożyczona z języków wschodniosłowiańskich.