Z tego względu, omawiając polską wersję tego święta, bardziej właściwe jest używanie historycznie poświadczonych, rodzimych nazw: sobótka, wianki, noc świętojańska, lub wigilia świętego Jana.

W języku staroczeskim (XV w.) zachowało się kupadlo „różnobarwna nić, którą przewiązywano podarunki, dawane z okazji sobótki; podarunek ofiarowany chłopcom przez dziewczęta z okazji sobótki”. W Słowacji poświadczono ludowe kupadla „sobótka”.

Nazwa ta pojawia się już na etapie języka staroruskiego. Izmaił Sriezniewski w swoich Materiałach do języka staroruskiego podaje hasła: „Noc Świętojańska” (W Kodeksie Hipackim pod rokiem 1262: Ипатьевская летопись.), „chrzciciel, baptysta” (bez przykładu), „dzień Św. Jana” (). Epigraf nr. 78 w Soborze Mądrości Bożej w Nowogrodzie, datowany na koniec XI – początek XII wieku, zawiera napis . Według etnografki Wiery Sokołowej, Kupała to nazwa przywleczona w trakcie chrystianizacji, która pojawiła się wśród wschodnich Słowian w następstwie zbiegania się w czasie z dniem Jana Chrzciciela.