Rozwój ruchu pod koniec lat 20. W 1927 r., mimo zakazu ze strony metropolity, miał miejsce Ukraiński Prawosławny Cerkiewny Zjazd, na czele którego stał Jan Własowski. Wzięło w nim udział 500 delegatów (kapłanów i świeckich utożsamiających się z nurtem ukraińskim w Polskim Autokefalicznym Kościele Prawosławnym) z obszaru Wołynia; organizatorzy zaprosili również 200 gości bez prawa głosu z Podlasia, Polesia oraz Chełmszczyzny. Zjazd podjął następujące uchwały: wystosowanie prośby do Świętego Synodu PAKP o powołanie trzech nowych biskupów narodowości ukraińskiej, usuwanie z życia liturgicznego Kościoła zwyczajów o pochodzeniu rosyjskim, jakie utrwaliły się w okresie zaborów, powszechne dopuszczenie wykorzystania języka ukraińskiego w liturgii, na życzenie parafian, powołanie Komitetu Cerkiewnego z Arsenijem Riczyńskim na czele, który miał koordynować dalsze działania Ukraińców wewnątrz PAKP oraz wydawać pismo Ridna Cerkwa stanowiące jego organ prasowy.