Do końca 1962 roku wycofano z uzbrojenia resztę Matadorów z dywizjonów stacjonujących w Korei, w tym samym roku wprowadzono jednolity system oznaczeń i przez 4 miesiące, które zostały do wycofania TM-61C dostał on nowe oznaczenie MGM-1C.
Wersje pocisku TM-61A Matador A – podstawowa wersja pocisku wprowadzona na uzbrojenie w 1951 roku. TM-61B Matador B – w 1954 roku podjęto decyzje o opracowaniu zmodernizowanej wersji pocisku, w której wyeliminowano by wady wersji A. Zastosowano autonomiczny układ naprowadzania eliminujący potrzebę ręcznego sterowania uzależnionego od stacji radiolokacyjnej. Dzięki temu można było wykorzystać pełny zasięg wynoszący 1150 km. W celu skrócenia czasu przygotowania pocisku do startu wynoszącego półtorej godziny zastosowano składane skrzydła skracające czas do 30 minut. TM-61C Matador C – prace nad wersją B przeciągały się a tymczasem pojawiła się możliwość szybkiego zastosowania autonomicznego systemu sterowania w oparciu o powstały wówczas układ nawigacyjny Shanicle. System ten pracował na falach metrowych, które dzięki ugięciu uniezależniały zasięg systemu sterowania od horyzontu radiowego. Zasadą działania systemu było wysyłanie sygnału radiowego od dwóch radiolatarni, który docierał do pocisku.