Pomiar różnicy czasu między dotarciem sygnału do pocisku od jednej i drugiej radiolatarni umożliwiał wyznaczenie bocznego odchylenia pocisku z zadanej trasy. Możliwe było również automatyczne ustalenie odległości w jakiej znajduje się Matador od jednej z radiolatarni. Dzięki temu można było zrezygnować z ręcznego sterowania. W 1956 roku podjęto decyzje o wprowadzeniu wersji „C”. Rok później rozpoczęto produkcje tej wersji, która początkowo trafiła na uzbrojenie nowo powstałego dywizjonu 11 Tactical Missile Squadron a następnie pozostałych dwóch. Przypisy
Bibliografia Jerzy Gruszczyński, E.F. Rybak, Amerykańskie rakiet skrzydlate, pociski skrzydlate klasy ziemia-ziemia, „Nowa Technika Wojskowa”, nr 1 (1999), s. 19-29, ISSN 1230-1655.
Kategoria:Amerykańska broń atomowa Kategoria:Amerykańskie pociski manewrujące