Harald rozkazał, by Magnusa oślepić, wykastrować i skrócić mu jedną nogę, a następnie zarządził zamknąć go w klasztorze Nidarholm jako mnicha.

Niecny postępek Haralda nie uspokoił sytuacji w Norwegii, gdyż dwa lata później pojawił się kolejny pretendent do tronu Sigurd zwany przez przeciwników Złym Diakonem, również podający się za syna Magnusa III Bosego. Harald Gille pod wpływem silnej opozycji zgodził się z żądaniami Sigurda i dopuścił go do udziału w królewskich rządach, co jednak nie uratowało go przed zgubą, gdyż 4 grudnia 1136 Sigurd Zły Diakon zamordował Haralda.

Sigurd (III) Zły Diakon przejął władzę w części kraju, ale mimo to większość możnych uważała go za uzurpatora, uznając, że prawowitymi następcami są małoletni synowie Haralda Gille – Inge I i Sigurd II. Wówczas Sigurd Zły Diakon podjął działania, dzięki którym miał nadzieję zalegalizować swą władzę. Oswobodził z klasztoru okaleczonego Magnusa, zwanego Ślepym, i przywrócił go na królewski stolec. Odtąd panowało czterech władców. Ociemniały król Magnus udał się do wschodniej części Norwegii, gdzie miał największe grono zwolenników.