Wojska Magnusa Ślepego zostały niebawem pokonane przez młodego Inge I zwanego Garbatym. Jak się bowiem okazało, ludzie skupieni wokół małoletnich synów Haralda Gille, którym przewodził Ogmunt Derga, postanowili walczyć. Pokonany Magnus Ślepy udał się do Götalandu, a następnie do Danii, gdzie szukał pomocy u króla Eryka II, jednak duński najazd na Norwegię zakończył się zupełną klęską. Mimo tych porażek Magnus nie ustępował i dołączył do Sigurda Złego Diakona, którego władza miała jednak coraz mniejsze poparcie.
Od czasu gdy Magnus Ślepy po raz drugi objął królewski tron minęły trzy lata. Przez ten czas żadna ze stron nie odniosła zdecydowanego zwycięstwa. Ale w dniu 12 listopada 1139 w bitwie pod Holmengra wojskom Ogmunta Derga udało się wreszcie pokonać siły Sigurda i Magnusa. Podczas bitwy Magnus Ślepy zginął, zaś Sigurd Zły Diakon został wzięty do niewoli, szybko osądzony i skazany na śmierć.
Żoną Magnusa IV Ślepego była Krystyna, córka duńskiego księcia Kanuta Lavarda. Małżeństwo zawarte prawdopodobnie w 1132 zostało rozwiązane już rok później. Magnus Ślepy nie pozostawił potomstwa.
Przypisy
Bibliografia
Genealogia
Kategoria:Ynglingowie Kategoria:Władcy Norwegii Kategoria:Urodzeni w XII wieku Kategoria:Zmarli w 1139 Kategoria:Osoby wykastrowane