Następnie praktykował sŏn w klasztorach Podang (w pustelni) na górze Pip'a, a w czasie mongolskiego najazdu schronił się w pustelniach Myomun i Muju. Podczas praktyki w Myomun podczas czytania zdania "świat fenomenalny nie pomniejsza się, ani noumenalna kraina Buddy nie zwiększa się" osiągnął nagłe oświecenieL.R. Lancaster. Buddhism in Koryo. Str. 69.
W wieku 32 lat otrzymał przekaz Dharmy od mistrza sŏn Samjunga i w wieku 39 lat został mistrzem sŏn. Gdy miał 47 lat został opatem klasztoru Chŏngnim. W 10 lat później w 1259 r. otrzymał tytuł Taesŏnsa (Wielki Mistrz Sŏn).
W 1261 r. na prośbę króla przeniósł się do klasztoru Sŏnwŏl w Kaegyŏng. Tam spotkał się z Narodowym Nauczycielem (kor. kuksa) mistrzem Chajinem Wŏno (1215–1286), 4 mistrzem w linii przekazu Pojo Chinula. W trzy lata później przeniósł się na południe do klasztoru O'ŏ na górze Unje w Yŏngil. Następnie był opatem Manhoe sa i Inhong sa. Jego nauki przyciągnęły tak wielką ilość praktykujących, że nie mieścili się w klasztorzeTamże, str. 69. Prowadził także buddyjskie stowarzyszenie Społeczność Suwŏl.