Akt II W ustronnym pawilonie nad Sekwaną księżna de Bouillon oczekuje spotkania z Maurycym (aria Acerba volutta). Gdy ten nadchodzi, księżna spostrzega w jego butonierce fiołki od Adrianny. Maurycy, którego niegdyś łączyło z Księżną gorące uczucie mówi jej, że teraz kocha inną. Księżna zapewnia go jednak o swojej protekcji na dworze. Widząc zbliżającego się małżonka oraz księdza de Chazeuil pospiesznie chowa się w przyległym pokoju. Przybywająca w to samo miejsce na zaproszenie Księcia Adrianna dowiaduje się teraz, że jej ukochany nie jest prostym żołnierzem, lecz jednym z najsławniejszych wodzów armii w Europie – hrabią Maurycym Saskim. Oboje dyskretnie ponawiają miłosne przysięgi, niebaczni na dzielącą ich społeczną przepaść, podczas gdy książę wraz z księdzem pilnują drzwi, pewni, że kryje się tam wiarołomna Duclos. Następuje szereg dramatycznych qui pro quo, w rezultacie których Adrianna ułatwia księżnej ucieczkę, lekceważąc rady wiernego Michonneta, który ostrzega ją, by nie wkraczała między możnych tego świata. W ręku Adrianny pozostaje jednak bransoletka, którą księżna zgubiła w trakcie pospiesznej ucieczki.
Akt III Odsłona I
Księżna nie posiada się ze złości i nakazuje księdzu de Chazeuil za wszelką cenę odkryć nazwisko kochanki Maurycego.
Osłona II