Do książęcego pałacu przybywają goście, wśród nich Adrianna. Księżna de Bouillon rozpoznaje rywalkę po wspaniałym, charakterystycznym głosie i opowiada o rzekomej ranie, świeżo odniesionej przez Maurycego w pojedynku. Emocjonalna reakcja Adrianny upewnia księżnę, że jej podejrzenie było słuszne. Tymczasem jednak nadchodzi cieszący się oczywiście dobrym zdrowiem Maurycy i na prośbę gości opowiada o swoich wojennych czynach. Z kolei odbywa się przedstawienie pod tytułem Sąd Parysa. Sprowokowana złośliwie przez księżnę Adrianna w odwecie demonstruje znalezioną w altanie bransoletkę, którą książę de Bouillon od razu rozpoznaje jako własność swojej żony. Poproszona przez Księżnę Adrianna recytuje monolog z tragedii Racine’a Fedra, zawierający wyraźną aluzję do małżeńskiej niewierności. Tego już księżna jej nie daruje.