według innego źródła – 976 z ogólnej liczby 1561. W pierwszej turze wyborów na urząd metropolity zaproponowano 11 kandydatów, w II turze jego kontrkandydatami byli biskup ufijski i mienzieliński Andrzej oraz arcybiskup fiński i wyborski Sergiusz. Dzień po wyborach, 26 maja 1917, decyzję głosujących potwierdził Świątobliwy Synod Rządzący, równocześnie nadając Ławrze św. Aleksandra Newskiego prawo stauropigii. Uroczysta intronizacja nowego metropolity miała miejsce 28 maja 1917 w soborze św. Izaaka w Petersburgu. W sierpniu 1917 decyzją Świętego Synodu biskup Beniamin został podniesiony do godności metropolity. Wówczas jego działalność docenił również Sobór Lokalny obradujący w latach 1917–1918, wybierając go na zastępcę członka Synodu biskupów; 15 sierpnia 1917 Beniamin uczestniczył w rozpoczęciu prac soboru w Moskwie. Jako metropolita piotrogrodzki hierarcha stale podkreślał, że jego głównym celem działalności jest praca wśród najbiedniejszych.
W Moskwie metropolita Beniamin żył w Monasterze Czudowskim. Przebywał na jego terenie w czasie walk o Kreml moskiewski podczas rewolucji październikowej. 21 listopada 1917 brał udział w intronizacji patriarchy moskiewskiego i całej Rusi Tichona.