Francja miała mniejszą populację i niższy wskaźnik urodzeń niż Niemcy, a także opracowała koncepcję élan vital i zdecydowała się na strategię „ofensywy do granic możliwości”, czyniąc wolę walki kamieniem węgielnym swojego planowania wojskowego. Płk Louis Loyzeau de Grandmaison podjął doktrynę Focha i wygłosił dwa przemówienia przed École Militaire, które położyły podwaliny pod Plan XVII, formalnie przyjęty w maju 1913 roku. Francuscy stratedzy wzięli pod uwagę możliwość okrążenia przez niemiecką prawą flankę i obliczyli, że im silniejsza będzie niemiecka prawa flanka, tym słabsze będzie centrum i lewa flanka. Francuzi postanowili skoncentrować swoje siły na Renie, planując rozbić niemieckie lewe skrzydło i centrum po obu stronach Metzu, aby odciąć niemieckie prawe skrzydło i rozgromić armie niemieckie w odosobnieniu.
Zgodnie z Planem XVII, armia francuska w czasie pokoju miała utworzyć pięć armii polowych liczących łącznie ok. 2 000 000 żołnierzy, z „Grupami Dywizji Rezerwowych” przydzielonymi do każdej armii oraz Grupą Dywizji Rezerwowych na każdej ze skrajnych flanek. Armie miały się skoncentrować naprzeciwko granicy niemieckiej wokół Épinal, Nancy i linii Verdun – Mezières, z armią w rezerwie wokół Ste Ménéhould i Commercy.