badania złóż rud żelaza pasma tychowskiego w rejonie Starachowic (1940), a w latach 1943–1944 wykonywał zdjęcie geologiczne na zachód od Krakowa, w rejonie Dębnika i Zabierzowa, aż do Wisły.
Po wojnie, w marcu 1945 zajął się reorganizacją Wydziału Węgli PIG. Utworzył Stacje Terenowe PIG w Czeladzi dla Zagłębia Górnośląskiego i w Szczawnie Zdroju dla Zagłębia Dolnośląskiego. Po kilku latach kierowany przez niego Wydział Węgli Instytutu składał się z trzech działów: węgla kamiennego, węgla brunatnego i torfu, z dwóch pracowni paleobotanicznych: karbońskiej w Krakowie i trzeciorzędowej w Warszawie oraz z punktu badawczego w Chwałowicach pod Rybnikiem.
W latach 1946–1947 wspólnie z prof. Tadeuszem Bocheńskim opracował i wprowadził nową nomenklaturę pokładów węgla w Zagłębiu Górnośląskim. Była to praca podstawowa dla dalszych badań karbonu i dla eksploatacji górnośląskich złóż węgla kamiennego. W latach 1951–1952 opracował arkusze Wałbrzych, Opole i Kraków Przeglądowej Mapy Geologicznej Polski w skali 1:300 000. Sporządził również pierwszy bilans zasobów węgla kamiennego obydwu Zagłębi oraz węgla brunatnego Polski.