Spółgłoski Większość języków indyjskich nie rozróżnia pomiędzy i . Tak więc wet i vet są homofonami. Spółgłoski zwarte są zawsze nieaspirowane. Angielskie spółgłoski dziąsłowe , zazwyczaj są utożsamiane z indyjskimi spółgłoskami retrofleksywnymi [], []. (W indyjskich językach istnieje fonemiczne zróżnicowanie spółgłosek zębowych i retrofleksywnych) Niewystępujące spółgłoski ( i zastępowane odpowiednio są przez spółgłoski [] i [] lub []. Na przykład thin jest wymawiane jako [] zamiast . Nieistniejące [z] zastępowane jest przez [dʒ]. Nieistniejące [f] zastępowane jest przez [pʰ]. W niektórych regionach nie występują nagłosowe zbitki spółgłoskowe, tak więc school jest w Pendżabie wymawiane . W niektórych regionach (np. w Biharze) spółgłoska [ʃ] zastępowana jest przez [s], w Bengalu zachodzi proces dokładnie odwrotny.
Słownictwo Naturalnie wiele słów z języków miejscowych używanych jest w indyjskiej angielszczyźnie, szczególnie na określenie miejscowych realiów: lokalnej flory, nazw potraw, kast itp.