Aleksander Boruszczak (ur. 22 lutego 1868 w Karlovacu, zm. 5 lutego 1948 w Bad Bibra w Saksonii-Anhalt) – generał brygady Wojska Polskiego II RP.
Życiorys Urodził się 22 lutego 1868 w Karlovacu (niem. Karlstadt), w Chorwacji. Był starszym bratem Teodora (ur. 1874), pułkownika uzbrojenia Wojska Polskiego.
Ukończył pięć klas gimnazjum w Przemyślu. 1 września 1883 wstąpił do Szkoły Kadetów Piechoty w Łobzowie. 18 sierpnia 1886 rozpoczął zawodową służbę wojskową w cesarskiej i królewskiej armiiWedług Piotra Staweckiego początek wysługi liczył mu się od dnia 22 lutego 1885.. Został przydzielony do Galicyjskiego Pułku Piechoty Nr 55 we Lwowie, w stopniu kadeta-zastępcy oficera ze starszeństwem z 1 września 1886. W 1897 został przeniesiony do Węgierskiego Pułku Piechoty Nr 66 w Koszycach. W 1899 przez sześć miesięcy kształcił się w szkole korpuśnej w Sarajewie w Bośni i Hercegowinie. W 1904 służył w Morawskim Pułku Piechoty Nr 3 w Mostarze, a później w Cieszynie. W 1913 został przeniesiony do Morawskiego Pułku Piechoty Nr 8 w Brnie na stanowisko komendanta 2. batalionu. Na początku I wojny światowej dowodził batalionem, a we wrześniu objął dowództwo tego pułku. Walczył w obronie Twierdzy Przemyśl. 17 września 1915 dostał się do niewoli rosyjskiej. Był przetrzymywany na Kaukazie, uciekł z niewoli 24 kwietnia 1918.